به گزارش سلامت نیوز، انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه تهران در بیانیهای پس از خودکشی ناموفق یک دانشجوی دکتری علوم اجتماعی در ۱۰ آبان، وضعیت سلامت روان و امنیت دانشجویان را هشداردهنده توصیف کرد. این انجمن علت اصلی مشکلات را رنج‌های ساختاری، ضعف در خدمات مشاوره‌ای و فشارهای ناشی از کمیته‌های انضباطی با رویکردهای سلیقه‌ای و غیرشفاف عنوان کرد. مطالبات اصلی شامل اصلاح عملکرد کمیته‌های انضباطی، لغو احکام غیرقانونی، پاسخ‌گویی مسئولان و بررسی دقیق علل حادثه اخیر برای تضمین امنیت روانی دانشجویان است.


بسم الله الرحمن الرحیم
بر پایهٔ اطلاعات و گزارش‌های موجود، روز یکشنبه دهم آبان‌ماه، یکی از دانشجویان مقطع دکتری دانشکدهٔ علوم اجتماعی، در خیابان شانزده آذر اقدام به خودکشی کرد و اکنون در بیمارستان بستری است. این حادثهٔ تلخ، افزون بر آنکه ضرورت بررسی دقیق ابعاد و علل آن را آشکار می‌کند، زنگ خطری جدی دربارهٔ وضعیت سلامت روان، امنیت و شرایط زندگی دانشجویان در محیط دانشگاه است. نمی‌توان از کنار چنین رخدادی به‌سادگی گذشت و به وضعیت دانشجویان بی‌اعتنا ماند.

امروز مسئلهٔ دانشگاه را نمی‌توان صرفاً به ضعف مدیریتی و فقدان تدبیر فروکاست؛ با نوعی رنج ساختاری روبه‌رو هستیم که از محدودیت‌ها، برخوردهای سلیقه‌ای و عادی‌سازی بی‌اعتنایی به شأن و کرامت دانشجو پدید آمده است. هنگامی که ساختار حکمرانی دانشگاه شأن و کرامت دانشجو را زیر سؤال می‌برد و چنین وضعی به رخدادهایی از این دست می‌انجامد، چه انتظاری می‌توان از نهادهای بالاتر داشت؟ در یک سال گذشته، به‌ویژه پس از حوادث گوناگون دانشگاهی و فرادانشگاهی، ضعف خدمات مشاوره‌ای دانشگاه در پیشگیری از موارد مشابه بیش از پیش آشکار شده است. از سوی دیگر، اصرار بسیاری از نهادهای دانشگاهی بر حفظ نظم گلخانه‌ای دانشگاه، در عمل جان دانشجویان را به بازی گرفته است. شمار دانشجویانی که بر اثر این فشارهای روانی و ساختاری در آستانهٔ دست زدن به اقدام‌های مشابه قرار دارند بسیار بیش از آن چیزی است که تصور می‌شود.

افزون بر این، فرایندهای فرساینده، مبهم و مسئله‌دارِ رسیدگی در کمیتهٔ انضباطی نیز به یکی از عوامل جدیِ فشار روانی بر دانشجویان تبدیل شده‌اند؛ کمیته‌ای که از نگاه بسیاری از دانشجویان به نمادی از برخوردهای سلیقه‌ای و رویه‌های تبعیض‌آمیز بدل شده است و تصمیم‌های غیرشفاف آن سرنوشت تحصیلی و روانی دانشجویان را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

دانشگاهی که خود را وامدار و وارث اصلی آموزش عالی در کشور و پاسدار امنیت روانی و اجتماعی دانشجویان می‌داند، اکنون به جایی رسیده است که دانشجویانش بیش از آنکه دغدغهٔ تحصیل و کسب مراتب علمی را داشته باشند، نگران برخوردهای غیراصولی و خارج از ضابطهٔ نهادهای دانشگاهی با خود یا هم‌کلاسی‌هایشان هستند. آیا این همان میثاق مشترکِ پاسداشت شأن و کرامت دانشجو بود که رئیس دانشگاه در گفت‌وگو با رسانه‌ها به آن اشاره می‌کرد؟ نهادهای دانشگاهی چه کارنامه‌ای از خود بر جای گذاشته‌اند که چنین رخدادهای تلخی گریبان‌گیر دانشجویان شده است؟ آیا هیئت‌رئیسهٔ دانشگاه تهران می‌تواند همچنان چشم بر روندهای جاری ببندد و شاهد پیامدهای فاجعه‌بار آن‌ها در زمان حاضر و، مهم‌تر از آن، در آیندهٔ این ملت باشد، یا با پیگیری مسئولانه و ایجاد تغییرات اساسیِ لازم، زمینهٔ تداوم فعالیت‌های دانشجویی و حیات عزتمندانهٔ دانشجویان را فراهم کند؟

ما خواهان اصلاح جدیِ عملکرد کمیتهٔ انضباطی در برخورد با دانشجویان و رسیدگی به پرونده‌های سیاسی، لغو رویه‌ها و احکام غیرقانونی این کمیته و پایان دادن به سازوکارهایی هستیم که با نقض اصول بنیادین دادرسی، از جمله اصل برائت، زمینهٔ صدور احکام خلاف قانون و تضییع حقوق دانشجویان را فراهم می‌کنند. همچنین، پاسخ‌گویی مسئولان دانشگاه و تضمین امنیت روانی و اجتماعی دانشجویان را مطالبه می‌کنیم. مطالبهٔ ما بررسی دقیق، شفاف و مسئولانهٔ ابعاد حادثهٔ اخیر، شناسایی هرگونه قصور یا تخلف احتمالی و پاسخ‌گو کردن مسئولان مربوط است.

به این وضعیت باید هرچه سریع‌تر پایان داده شود، پیش از آنکه زخم‌های امروز به فجایع جبران‌ناپذیر فردا تبدیل شوند.

دیگر سکوت در برابر این وضعیت پذیرفتنی نیست. دانشجو نباید قربانی ناکارآمدی مدیریتی و سیاست‌های فرسایندهٔ دانشگاه شود. شأن و کرامت دانشجو فراتر از آن است که نهادهای دانشگاهی و فرادانشگاهی با تصمیمات خود آن را به بازی بگیرند.